Doneer nu!

NL53 INGB 000 580 7717

10-9-2014

Burkina Faso

Burkina Faso (= land van de eerlijke mensen) is een republiek in West-Afrika. Het land grenst aan Benin, Ivoorkust, Ghana, Mali, Niger en Togo. De hoofdstad is Ouagadougou. De Burkinese bevolking is zeer mobiel. Voortdurend zijn mensen onderweg: van het platteland naar de stad en omgekeerd, van het ene rurale gebied naar het andere, rondtrekkend met hun vee, of pendelend tussen Burkina Faso en Ivoorkust. De uitgebreide familiebanden vormen bij deze onzekere ondernemingen een hoogst noodzakelijk sociaal vangnet.

Geschiedenis

tsankara.jpgBurkina Faso is één van de armste landen ter wereld. Honger en ellende bepaalden lang het imago van het land. Tot het einde van de 19e eeuw is de geschiedenis van Burkina Faso gedomineerd door de Mossi (bevolkingsgroep). De Mossi probeerden vanaf de 11e eeuw een groot imperium te maken van Noordwest-Afrika. Na de komst van de Fransen in 1896 werd het een Franse kolonie. Op 5 augustus 1960 is het toenmalige Opper-Volta onafhankelijk geworden van Frankrijk. Op 4 augustus 1984, precies een jaar nadat de marxist-leninist Thomas Sankara middels een staatsgreep aan de macht kwam, werd de naam van het land veranderd in Burkina Faso. Tussen 4 en 15 augustus 1984 was de correcte schrijfwijze overigens 'Bourkina-Fasso'. Burkina Faso betekent zoiets als het 'land van de integere mensen'. De inwoners worden Burkinabe (eerlijke mensen) genoemd.

Na de revolutionaire jaren tachtig en negentig koos Burkina Faso begin jaren negentig voor een meerpartijendemocratie. Ook de vrije markt werd omarmd. Dat heeft gewerkt. De politieke stabiliteit is groot. Afglijden naar een feitelijke eenpartijstaat blijft echter een reëel gevaar.

Economie

De economische groeicijfers stemmen al enige jaren tot een licht optimisme. Burkina Faso positioneert zich in West-Afrika als economisch kruispunt en als ‘droge doorvoerhaven’. Grootste probleem is de hardnekkige, grootschalige armoede. Burkina Faso is een van de armste landen van de wereld. 80% van de bevolking is afhankelijk van de landbouw die gesubsidieerd wordt door de VN. Droogte, slechte bodem en infrastructuur, maar ook slechte opleiding zijn de voornaamste problemen. Het land is sterk afhankelijk van steun van westerse landen, waarbij Nederland een belangrijke donor is, en van multilaterale instellingen als de VN. Het minimumloon en daarmee het loon van bijvoorbeeld een dagarbeider ligt op 1,50 euro per dag. 

Samenleving en cultuur

IMG_2578.jpgBurkina Faso heeft een hoofdzakelijk rurale bevolking. In de sterk op de landbouw gerichte Burkinese samenleving is toegang tot grond, en andere natuurlijke hulpbronnen zoals water, van levensbelang. Op het platteland zijn akkerbouw en veeteelt de belangrijkste activiteiten, maar om in hun levensonderhoud te voorzien zijn vele afhankelijk van de inkomsten van migrerende familieleden. De Mossi vormen de grootste bevolkingsgroep van het land (bijna 50 procent). Maar er leven nog zo’n zestig andere groepen in Burkina Faso, die zich onderscheiden door taal, levensstijl, gebruiken, bouwstijl, enz. Een aantal daarvan is weer opgedeeld in verschillende, soms kaste-achtige subgroepen.

Burkina Faso telt ongeveer achtduizend dorpen, die elk meestal onderverdeeld zijn in verschillende wijken. Elke wijk bestaat uit meerdere erven. Zo’n erf kan behoorlijk groot zijn en meerdere gezinnen van eenzelfde uitgebreide familie bevatten. Er bestaan grote verschillen van bevolkingsgroep tot bevolkingsgroep. Bij bijvoorbeeld de Mossi is een erf opgebouwd uit meestal ronde, lemen huizen, met daken van stro, die in een cirkel zijn opgesteld en door een lemen muur of matten met elkaar worden verbonden.

Familiebanden vormen een uiterst belangrijke sociale zekerheid. Bij ziekte, voedseltekorten of geldnood doen familieleden een beroep op elkaar. Ook in geval van een tijdelijk arbeidstekort, of bij het sluiten van een huwelijk of een begrafenisceremonie, wordt gerekend op hulp of bijdragen van verwanten in geld of natura. Omgekeerd scheppen de familiebanden omvangrijke verplichtingen. Deze rechten en verplichtingen houden niet op bij de dorpsgrens. Uitgebreide families hebben zich wijd verspreid, over verschillende wijken, naburige dorpen en verder weg. Ook met familieleden die elders wonen worden de banden niet snel verbroken of zelfs maar minder sterk. Migranten die zich elders hebben weten te verbeteren mogen hun minder bedeelde verwanten niet vergeten, terwijl zijzelf, mochten ze mislukken, zich ‘thuis’ verzekerd weten van een plek en van grond om te zaaien.

IMG_2561.jpg

 BestPhoto_20161202_073924_1.jpg